Overpeinzingen van een reiziger.

We reizen door een land dat enorm anders is dan het onze. De treinen zijn anders, de bussen zijn moorddadige gekken en het eten is dusdanig kruidig dat je er tweemaal een branderig gevoel van krijgt. Dit zijn allemaal “dingen” maar er is meer anders.

Dit land heeft een totaal andere cultuur. De normen en waarden, wat men hier belangrijk vind, het is bevreemdend en af en toe gekmakend. Ik zal proberen het uit te leggen aan de hand van enkele voorbeelden.

Je wilt een riksja pakken van je hotel naar het museum. Er staat buiten een riksja-driver te wachten, je loopt erop af en zegt dat je naar het museum wilt. Het antwoord is “no problem” gevolgd door “100”. Nu zou je denken: fijn, gaan! Niet dus. Het museum is 1 km verderop, gemiddeld betaal je daar 20 voor.

Je begint dus een riksja-rit van 10 min. met 5 min. onderhandelen over de prijs.

De eerste tijd had ik er veel moeite mee, ik ben van nature een lieve hippie die het iedereen naar de zin wil maken en ging dus mee met de prijs van de riksja-driver om daarna gefrustreerd te zijn omdat ik was afgezet.

Rosalie deed het beter, ze melde vrolijk de prijs die zij bereid was ervoor te betalen en als de riksja-driver het er niet mee eens was keek ze hem aan alsof hij gek was. Dit werkte veel beter.

De gedachte achter dit fenomeen is simpel. Iedereen probeert overal een slaatje uit te slaan. Voortdurend proberen ze meer geld te krijgen dan dat het waard is.

De nationale sport is handelen.

Een ander voorbeeld:

Ik loop over straat en kom bij mijn favoriete chai-wallah, ik ga zitten bestel een chai en raak met hem in gesprek. Ik krijg mijn chai en de chai-wallah komt dicht tegen me aan zitten, pakt mijn hand vast met twee handen en laat niet meer los. Deze man is getrouwd en ik ken hem nu 2 dagen.

Mannen raken elkaar hier bij voortduring aan. Ze lopen hand in hand over straat en zitten gezellig te knuffelen op een bankje. Mannen raken vrouwen echter nooit aan, ze mogen het in ieder geval niet.

De eerste keer dat iemand mijn hand vastpakte verbaasde me dat, maar nu ben ik eraan gewend. Het is een vorm van non-verbale communicatie, het betekent dat je me kan vertrouwen een beetje ons kent ons gevoel.

Dus als ik nu wil dat iemand zich op zijn gemak voelt dan pak ik zijn hand vast of leg ik mijn hand op zijn schouder. Het werkt goed, maar het blijft vreemd om 10 min. je hand kwijt te zijn aan een wildvreemde die je iets belangrijks wil vertellen.

Nog een leuk voorbeeld:

We komen in een hotel en we krijgen een kamer met tv en warme douche. ’s Avonds zetten we de geiser aan…. Niets…. Geiser is stuk. Bij de receptie zijn ze zeer verbaasd, daar wisten ze niks van! (ter beeldvorming: De geiser ziet er uit als een erfstuk van de britten waar de afgelopen 30 jaar geen hond meer naar heeft omgezien.)  We krijgen een andere kamer, we checken de geiser en die doet het. We verhuizen, douchen en gaan zitten op bed. Tijd voor een filmpje…. TV doet het niet. Wederom verbazing bij de receptie, etc. etc.

Altijd en alles is van brakke kwaliteit en slecht onderhouden. Als het al nieuw is, dan vooral de verpakking eromheen laten zitten. Het ziet er niet uit en na 2 dagen heb je een smerige verpakking eromheen zitten, maar het blijft dan langer heel (denken ze).

We hebben lang nagedacht hierover. Misschien hebben ze het geld er niet voor. Interesseert het ze gewoon niks dat alles stuk is. Zijn ze gewoon te lui om te zorgen dat het goed is. We kwamen er niet aan uit.

Dus heb ik het maar gevraagd en wat blijkt? Ze willen alles snel vervangen. Het moet nieuw zijn. Dat leidt ertoe dat de kwaliteit niet te goed mag zijn en dat je geen onderhoud pleegt.

Je wilt het immers snel vervangen. Zeer bevreemdend en erg irritant voor iemand die van kwaliteit houdt.

Ik hoop dat dit een beeld geeft van de mentaliteit van de mensen. Mochten er Indiagangers zijn die het niet met me eens zijn dan hoor ik het graag. Het blijft ook na 2 maanden een vreemde cultuur die ik niet altijd begrijp.