Liefde is...

Het moest er eens van komen. Freek heeft voedselvergiftiging. Nu kan ik jullie vertellen over Freek die vanaf zaterdagochtend 4 uur, 24 uur lang op een plee heeft doorgebracht. Of dat hij als een uitgeknepen vaatdoekje tussen door naar het bed strompelde. Of dat we uiteindelijk op zondagochtend maar naar het ziekenhuis zijn gegaan. En dat in het ziekenhuis de zuster nou niet al te subtiel waren met een naald. Of dat de toilet op het ziekenhuis zacht gezegd nou geen schoonheidsprijs verdiend. En laat ik jullie vooral niet vertellen over de enorme bureaucratie in dit ziekenhuis. Hoe ik van loket naar loket werd gestuurd om een bonnetje te halen, een handtekening, terug om te betalen en een volgend loketje voor de uitgifte van de medicijnen die Freek nodig had. Om maar niet te praten over het gedoe bij het terug krijgen van een deel van mijn borg. Nee alles bij elkaar is het allemaal een goede portie gemopper en gescheld waard.

Waar zijn mijn pillen? Waar zijn mijn pillen?
Het is tijd om te chillen!

Het belangrijkste is dat Freek, na een dagje in het ziekenhuis en een goede portie vloeistof en antibiotica via infuus, nu weer een stuk beter is en weer terug in onze fijne hotelkamer is. Nee waar ik jullie graag over wil vertellen is de antibiotica die mijn allerliefste momenteel krijgt. Dit geweldige goedje doodt namelijk naast alle darmbacteriën die je hebt, ook gonorroe in één dag en pestbacteriën of miltvuurbacteriën*. En zoals alle medicijnen heeft het de meest geweldige bijwerkingen. Als je de bijsluiter leest, krijg je al de meest enge waanbeelden**. Je wordt van het goedje emotioneel nou niet al te stabiel, wat dus zorgt voor een goede dosis stemmingswisselingen***.

Het gaat onderhand een stuk beter met Freek. Ik verwacht dat hij binnen een paar dagen weer helemaal de oude is. Zij het dat hij helaas alle kilo’s, die hij erbij gegeten had in India, weer kwijt is. En zo slaan we ons er samen door heen. Ook dit hoort bij lange reizen maken. Is het niet door India dan is het wel door het leven. En zoals ik ooit eens beloofd heb: “Ik zal voor je zorgen”. Mijn liefde: bij deze.

*beter bekend als Antrax

**daarom heb ik hem ook alleen gelezen, en mag Freek mij af en toe vragen of dat gene wat hij voelt toevallig ook een bijwerking is, om te voorkomen dat hij zich vanalles in zijn hoofd haalt (placebo-effect)

*** je kunt Freek een half uur na iedere pil het beste vergelijken met een tukker aan het eind van een goeie avond stappen. Niet helemaal stabiel op de benen, om de haverklap in de lach schieten, vaag voor zich uit brabbelen en het liefste gewoon lekker gaan slapen. ****

****gelukkig weet ik precies hoe hij zich voelt. 8 jaar geleden in Zuid-Afrika heb ik hetzelfde moeten slikken tegen een heftige blaasontsteking. Ik bleek echter meer een kwade dronk te hebben en was een half uur na iedere pil een klein mopperend en scheldend hoopje ellende.