Met de trein in India

Om een land echt te beleven moet je zo veel mogelijk doen op de manier van de eigen bevolking. Dus dat proberen wij zo veel mogelijk; we eten op straat, gaan met de staatsbus en ik loop in saree. Maar nu hebben we toch wel het ultieme gedaan om te integreren. Ik kan je zeggen het was doodeng! Maar laat ik beginnen bij het begin. 

Wij hadden het gehad in het noorden van India. Het werd steeds kouder (ja 20 graden is koud als je bent berekend op 30), de vervuiling sloeg ons steeds meer op de longen en we hadden het wel gehad. Dus wij besloten om af te zakken naar het zuiden. Zon, zee en strand riep ons. Wij op zoek naar vervoer richting het illustere (en toeristische) Goa. Maar wat bleek ALLE treinen zaten overvol tot in het nieuwe jaar. We zochten alles af maar overal waren wachtlijsten voor. Uiteindelijk konden we een plekje bemachtigen als nummers 5 en 6 op de wachtlijst. We moesten op de dag van vertrek naar het treinstation om te kijken of een plekje hadden bemachtigd.

Dus wij een uur voor vertrek op het station. En wat bleek? We waren nummer 2 en 3 op de wachtlijst geworden. Geen plekje in de trein dus. Wat nu?! Langzaam sloeg de wanhoop toe. Treinen vol, te ver voor een bus en vliegen, tja of dat nou een goede optie was… Nogmaals zocht ik de treinschema’s af, op zoek naar een plekje. Ondertussen zette Freek zijn eeuwige charmes in en raakte aan de praat met mede wachtlijsters (Indiërs). Deze heren vertelden dat ze gewoon de trein gingen pakken. Wachtlijst of niet. Zij deden dat altijd, gewoon op de trein stappen en de conducteur omkopen met een paar honderd rupee. Gegarandeerd geen probleem!

Freek en ik keken elkaar eens diep in de ogen. Onze degelijke Hollandse opvoeding brulde dat zwart rijden ECHT NIET KAN! Maarja, wij wilden weg uit Rajastan. Dus nadat we door verscheidene Indiers verzekerd waren dat het een doodnormaal gebruik is om toch gewoon op die trein te stappen, deden we het ook maar…

We stapten in en zochten twee lege plaatsen. Daar streken we neer en gedurende het eerste uur zaten we daar wat ongemakkelijk terwijl verscheidene conducteurs ons passeerden (zonder kaartje te vragen). Uiteindelijk kwam er een conducteur naar Freek. Eén van de wachtlijstvrienden van Freek hielp met bemiddelen/vertalen. En het varkentje werd al snel gewassen. De conducteur bleek erg vriendelijk, hij zou wel even een plekje voor ons regelen. Uiteindelijk kregen we naast de slaapplaatsen van de conducteurs elders in de coupe.  De baksi´s (smeergeld) werd niet geaccepteerd door de heren (“wij waren gasten in dit land, hij regelde het graag voor ons.”). En zo belandden wij met 4 gezellige conducteurs in een treinrit van 24 uur, van Kota naar Madgaon.