Met de Bus in India

Wij wilden van Pushkar naar Bundi. Dat kan per trein; 4 keer overstappen (met alle risico’s op vertragingen van dien), 6 tot 7 uur reizen, redelijk comfortabel en relatief goedkoop. Maar dat kan ook per bus; rechtstreeks, 5 uur, minder comfortabel en spotgoedkoop. Omdat wij geen zin hadden in het gepruts met de trein zijn we maar in de bus gestapt.

Het openbaar vervoer in India is echt geweldig goed geregeld, nagenoeg overal komt een bus en tussen de alle steden is een regelmatige bus verbinding, variërend van 1 keer per dag tot iedere 10 minuten. Staatsbussen zijn echter niet voor de zachtzinnige, echt comfortabel is anders, ze zitten vaak overvol* en echte hygiëne is ver te zoeken**. Maar het is spotgoedkoop en heel makkelijk. Bij deze een kort relaas van onze reis:

Het begon in Pushkar. Op chaotisch pleintje met allemaal bussen*** gingen wij op zoek naar de bus van 11 uur naar Bundi. Na wat rondvragen hadden we de volgende antwoorden:

1. de bus moet nog komen
2. de bus is al weg
3. ja bus!
4. de bus vertrekt uit Ajmer, dus stap nu maar snel op mijn bus naar Ajmer
6. er gaat geen bus naar Bundi
7. koop toch vooral wat te eten/souverniers/drugs/water van me

En deze antwoorden het liefst door 10 verschillende kerels tegelijk in slecht Hingels****! Uiteindelijk kwam er na een half uurtje stug volhouden toch echt een bus met een mannetje er uit hangend die “BundiBundiBundiBundiBundi” riep*****.

En zo belandde wij met onze rugzakken in een bus die uitpuilt van de mensen. Gelukkig verliet nagenoeg iedereen de bus in de eerst volgende

stad (Ajmer), waardoor wij ons favoriete plaatsje voorin de bus konden innemen*******. Freek gooide zijn eeuwige charmes in de strijd waardoor we voorin de bus naast de chauffeur konden zitten. En ik kan je zeggen dat is ECHT het beste plekje in de bus. Je kunt geweldig om je heen kijken, van het landschap genieten en ook als de bus vol is heb jij er weinig tot geen last van. Freek zijn gelobby zorgde er zelfs voor dat andere passagiers er niet meer bij mochten, iedereen werd door de chauffeur weggestuurd. En zo zaten we 5 uur in een bus, over slechte wegen door het geweldige Indiase land.

Één van de leukste dingen van zo’n busreis maken zijn de grotere busstations. De chauffeur stopt hier meestal iets langer (10 tot 15 min). Ideaal om even de noodzakelijke sanitaire stop te maken. Maar vooral leuk omdat het een drukte van jewelste op de stations is met mensen die eten en drinken verkopen. Een bakje Pakora’s********, een zakje versgebrande pinda’s, een kopje chai, het gaat er allemaal in. Wij beleven er veel lol aan en meestal de verkopers des te meer. Probeer maar eens een plastic bekertje gloeiend hete chai via het raam in een bus te krijgen…

We horen veel mensen zeggen dat ze liever niet met de bus gaan en al helemaal niet van de verkopers op straat eten. Wij kunnen niet anders dan eeuwige medelij met ze hebben. Je mist één van de meest gave en authentieke belevenissen van India!

Liefs Roos

* Ooit in de zondagavond bus van treinstation Ede-Wageningen naar Wageningen gezeten nadat er een trein was uitgevallen? Nou dat is er niks bij!

** Maarja, als je graag schoon wilt dán moet je überhaupt niet naar India gaan.

***genaamd het busstation

**** Hingels, vergelijkbaar met Dunglish maar dan nog onverstaanbaarder

*****Op ieder station wordt door de conducteur van de bus uit de bus gesprongen/hangen en het eindstation van de bus gebruld. Dit is dé manier om een bus te herkennen. Mogelijk hebben de bussen ook voorin een bord met daarop de bestemming, maar aangezien dat in het Hindi is is dat onleesbaar voor ons.******

****** een groot deel van de Indiase bevolking is analfabeet waardoor de brullende conducteur een noodzakelijkheid blijft. Wat een geluk voor ons.

******* Voorin de bus is het meest comfortabel. Omdat de wegen slecht zijn en de vering van de bus slechter is, is het achterin de bus vaak een enorm gestuiter.

******** Pakora, een indiase snack gemaakt van in deeg gefrituurde groenten. JummiedePummie.